Mart Visser: "Als Kerkmeester breng ik een ode aan de haute couture [...] waar het draait om creativiteit, kwaliteit en ambacht."
Ieder jaar kiest De Nieuwe Kerk in Amsterdam een Kerkmeester die zeven weken invulling mag geven aan De Nieuwe Kerk. Dit jaar de keuze voor couturier Mart Visser, die direct wist dat het iets met bruidsjurken moest worden, het finale pronkstuk voor modeshows, de jurk die in de context van een kerk tot haar recht komt.
Mart Visser heeft het gehele middenschip van de kerk benut, inclusief de kapellen en het koor die afgedekt met zwart doek de witte jurken van o.a. Max Heijmans, Frans Molenaar en Dick Holthaus presenteren als relieken.
Naast een tiental bruidsjurken die Mart Visser zelf voor cliënten ontwierp, maakte hij plek voor ontwerpers die hij persoonlijk bewondert om hun bekwaamheid en beheersing van couture en concept: Edgar Vos, Frans Molenaar, Frank Govers, Max Heijmans, Dick Holthaus, Percy Irausquin, Jan Taminiau, Claes Iversen, Bibi van der Velden, Simon de Boer, Anne de Grijff, Leonie Smelt, Pauline van Dongen, Mattijs van Bergen, Marga Weimans en Fong Leng.
Mattijs van Bergen steelt de show met een gigantische bruidsjurk van gevouwen papier. Dat hij niet alleen een bijzonder talent voor mode heeft maar ook voor papier en vormgeving, presenteerde hij tijdens SALON/2 eerder dit jaar waar hij een prachtige papieren driemaster inclusief golven en zeilen opbouwde in de Regentenkamer van het Amsterdams Museum. Het werk 'Paper Series #2' is tot op heden nog te bewonderen in de Regentenkamer in het museum, waar je zonder te betalen een kijkje kan nemen. Pauline van Dongen presenteerde een schijnbaar eenvoudige lange witte jurk versierd met Van Dongens herkenbare drie dimensionale gewelfde stofbewerking, ter hoogte van de buste. Tijdens Salon/2 toonde zij in galerie Diana Stigter een viertal jurken uit dezelfde lijn.
Marga Weimans preseneert een jurk 'under construction'. Op de stof zijn haar opmerkingen en aantekeningen te lezen wat er aangepast, weg of verlengt moet worden, wat nog mist of waar ze over twijfelt. In een couture bruidsjurk zitten veel man-uren, wat de schetsjurk van Weimans duidelijk maakt. Sieradenontwerpster Bibi van der Velden versierde een vintage kanten sleep van 8 meter met motten, nachtvlinders, siervlinders en andere insecten, die lijken te knagen aan de randjes van de sleep, alsof het huwelijk vergankelijk is en fragiel.
MENING:
Een bruidsjurk geldt als het paradepaardje van een modeshow, van een ontwerper, waar hij/zij een ode aan de vrouw kan brengen. De tentoonstelling laat een redelijke veelzijdigheid zien van interpretaties van het ceremoniële witte goed. Er is goed gebruik gemaakt van de ruimte, origineel ook hier en daar. Echter, de hoeveelheid zilverkleurige naakte paspoppen die het decor vormen van de expositie geven het mijn inziens een leeg gevoel, alsof er talloze vrouwen desperate wachten op een moment om zich - net als the lucky few die staan te pronken in de modekerk - in een witte jurk te kunnen heisen. Mart laat de ongehuwde vrouw in haar naakthemd staan.
Ik krijg het er koud van.
text en beeld Marij Rynja
www.marijrynja.com
 |
| detail van de meterslange sleep van Bibi van der Velden |
 |
| Pauline van Dongen |
 |
| Detail van de papieren vloedgolf van Mattijs van Bergens bruidsjurk |
 |
| Mart Vissers bruidsetalage - geheel rechts: Jan Taminiau |
Robin de Vogel, a third year student at the Gerrit Rietveld Academy who has lived in Aruba, is fascinated by the tangible signs of time, particularly those observed in architecture. These 'signs of decay' as she calls it are considered to be a flaw or something ugly. And therefore ignored. Robin de Vogel started repairing the holes and cracks in the city center of Amsterdam with self made pieces of ceramics which she glazed in a decorative manner, highlighting the signs of decay in the architecture by making them into little ornaments. She said: "In my work I try to pose questions about perception. The pieces blend in with the architecture and their presence is subtle, but at the same time they have a delicate decorative quality that grabs the viewers' attention. The project poses questions about aesthetics and underlines the temporal aspect of life".
